بسم الله الرحمن الرحیم
دلم گرفته ای خدا دنیا برام یه زندونه ببین تو این دنیای تو کسی با من نمی مونه می خوام بگم خسته شدم از این همه غریبه ها چرا نمی شه من بیام پیشه تو ای خدا خدا به من می گفت دوستم داره اما حالا می گه برو دیگه حالا تنها شدم دلم گرفته ای خدا کاشکی می شد بهت بگم که من چقدر دوستش دارم اما نمی دونم چرا اون دیگه دوستم نداره می گه که من دوست دارم این کارا واسه خودته نمی خوام این محبت که با یه دنیا غم باشه دیشب تا صبح زار می زدم چرا که این طوری شده حالا می خوام من بمیرم که شاید تورو ببینم بی هیچ ترحمی رهایم کردی در انجمن انگشت نمایم کردی بیهوده برای تو غزل می خواندم در جنگلی از درد رهایم کردی در چهره ی من شکست مفهوم نداشت امروز تو محتاج عصایم کردی یکبار نفهمیده خطایی کردم مجبور به تکرار خطایم کردی ای کاش دو چشم تو مرا می فهمید در سادگی ام غرق عزایم کردی در عمق دلم همیشه جا پای تو هست هرچند که دیوانه سرایم کردی بگذار کلام آخرم این باشد افسوس که از خودم جدایم کردی چقدر کنار این پنچره نشسته ام و هیچ وقت تو نفهمیدی دست هایم را مشغول نوشتن کرده ام تا تو لرزش آنها را نبینی تا تو نفهمی دلم از نگاهت هم می لرزد شانه بالا می اندازی که نمی شود و من می گوییم حالا حالا ها دوستت دارم تو صدایت را بلند تر می کنی می گویی: چه گفتی؟ می گوییم: من که حرف نزدم من تنها نوشتم و از تو واژه ها معطر شده اند و دستانم برکت نامت را گرفتند و باز معصومانه می خندی
ديگه تورو نمي بينم ،شبــــا کنـــار پنــجره من موندم و اين کوچه و عمري که داره مي گذره وقتي که دلتنگت مي شم حس مي کــــنم کنــارتم اين آخرين پاييزيه ، که مــــن در انتظــارتم مي خواي بيا مي خواي نيا ديگه گذشت آب از سرم منم مي خوام مثل خودت از هرچي دارم بــــگذرم ديره اون روزي که بخواي بياي به دادم بـــرسي اون عکس يادگاريتم ،هنــــوز کنج اتــــاقمه گاهي بهش زل مي زنم ،بــــا چشمي که پر از غمه اما يادم مي افـــــته تـو گفتي که بيخيالمي از راه دور حرف دلت ،رو عکست اينجا مي زنه درد و دلامو گوش مي ده ازش که دعوت مي کنم خداحافظ گل نازم ،کاشکی مهربون نبودی میدونم سخت جدایی ،آخه عادت کرده بودی بعد من خودم می دونم ،سخت زندگیت ،خرابه اگه غیــر اینه، عشقم چرا چشــمات خیس آبه چرا چشمات خیس آبه ،سرتو بزار رو شونم عاشــقونه باورم کن ،یا ازم بــخواه بمونــم چرا شونه هات می لرزه ، مگه سردته گل من اگه میگی خوب خوبی ، چرا خیسه شونه ي من تو اصلا بگو ببینم ، چرا ساکتی،نمیری مگه تو نخواستی از من ،قول موندنو بگیری توی لحظه های رفتن ، سرتو بزار رو شونم می خوام دل بکنم از تو ،یه کاری بکن نتونم یه کاری بکن که دیگه ، حرف رفتنم نیار بزار اشکاتم بباره ، که حسابی کم بیارم خود را شبی در آیینه دیدم دلم گرفت سال ها دل غرق آتش بود و خاکستر نداشت بازکردم این صدف را بارها گوهر نداشت از تهیدستی قناعت پیشه کردم سال ها زندگی جز شرمساری مایه ای دیگر نداشت هرکجا رفتم به استقبالم آمد بی کسی عشق در سودای خود چیزی از این بهتر نداشت بارها گفتی ولی از ابتدای عاشقی قصه سرگشتگیهایت مگر آخر نداشت سالها بر دوش حسرتها کشیدم بار عشق هیچ دستی این امانت را ز دوشم برنداشت کاش می آمد و می دیدم که از خود رفته ام آنکه عاشق بودنم را یک نفس باور نداشت آسمان یک پرده از تقدیر را اجرا نکرد گویی از روز ازل این صحنه بازیگر نداشت ناله ما تا به اوج کبریا پرواز کرد گرچه این مرغ قفس پرورده بال و پر نداشت . به خاطر روی زیبای تو بود که نگاهم به روی هیچ کس خیره نماند به خاطر دستان پر مهر و گرم تو بود که دست هیچ کس را در هم نفشردم به خاطر حرفهای عاشقانه تو بود که حرفهای هیچ کس را باورنداشتم به خاطر دل پاک تو بود که پاکی باران را درک نکردم به خاطر عشق بی ریای تو بود که عشق هیچ کس را بی ریا ندانستم به خاطر صدای دلنشین تو بود که حتی صدای هزار نی روی دلم ننشست و به خاطر خود تو بود فقط به خاطر تو خوش به حال من ودریا و غروب و خورشید و چه بی ذوق جهانی كه مرا با تو ندید رشته ای جنس همان رشته كه بر گردن توست چه سروقت مرا هم به سر وعده كشید به كف و ماسه كه نایابترین مرجان ها تپش تبزده نبض مرا می فهمید آسمان روشنی اش را همه بر چشم تو داد مثل خورشید كه خود را به دل من بخشید ما به اندازه هم سهم ز دریا بردیم هیچكس مثل تو ومن به تفاهم نرسید خواستی شعر بخوانم دهنم شیرین شد ماه طعم غزلم را ز نگاه تو چشید منكه حتی پی پژواك خودم می گردم آخرین زمزمه ام را همه شهر شنید به التماس نجیبم بخند حرفی نیست شکسته پای شکیبم بخند حرفی نیست در امتداد جنونم بیا و رو در رو به خندههای عجیبم بخند حرفی نیست از آخرین نفس کوچه هم پرم دادند به این غروب غریبم بخند حرفی نیست طلسم اشک مرا با فریب دزدیدند تو هم برای فریبم بخند حرفی نیست من از عبور نگاهی شکستهام، آری شکستن است نصیبم بخند حرفی نیست به حال من پری دل گرفته هم خندید تو هم بخند حبیبم ـ بخند حرفی نیست 
از عشق تو بگــــذرم و راحــت شم از دلواپسي
بعضي روزا حس مي کنم ، هنوز توهم بـه يادمي
من مي دونم الان دلــــت پشيمون از دل کندنه
راستش الان تنهاييام ،با خـدا خلوت مي کنم
از فکر اینکه بال و پری داشتم ولی
بالاتر از خودم نپریدم دلم گرفت
از اینکه با تمام پس انداز عمر خویش
حتی ستاره ای نخریدم دلم گرفت
کم کم به سطح آیینه ام برف می نشست
دستی بر آن سپید کشیدم دلم گرفت
دنبال کودکی که در آن سوی برف بود
رفتم ولی به او نرسیدم دلم گرفت
نقاشیم تمام شد و زنگ خانه خورد
من هیچ خانه ای نکشیدم دلم گرفت
شاعر کنار جو گذر عمر دید و من
| قالب وبلاگ : قالب وبلاگ |
درباره سايت
اسم من غزل هستش. از این که چشم های مهربونتون رو برای دیدن وبلاگ من انتحاب کردید برام بزرگترین افتخاره
لطفا نظرات زیبای خود رو درج نمایید.نظرات تک تک دوستان واسم عزیزه،پس لطفا نظر بدید.
برای تبادل لینک هم فقط آدرس وبلاگ و اسم لینکتونو بزارین و منم با اسم
غزل (دختر تهروني) لینک کنید.
roz_ghazal2013@yahoo.com
ghazal_dokhtar_tehrooni@yahoo.com
منوی سايت
آرشيو سايت
پيوند ها
طراح قالب
امكانات سايت